|
|
|
|
Jan Verberne vertrekt
In december 1984 ontmoette ik drs. Jan Verberne. Hij solliciteerde als bureauredacteur bij Ingenieurskrant in Den Haag. Ingenieurspers was net gekocht door uitgeverij VNU in Amsterdam, dus leek het handig iemand uit die plaats voor de vacature te zoeken. Na een kort gesprek had classicus Verberne de baan. Niet door zijn overmatige journalistieke ervaring – die was dacht ik nul – maar omdat iemand die alles weet van Latijn en Grieks zeker zijn Nederlands goed zou beheersen. Inderdaad: Jan kwam, zag en overwon. Hij volgde een cursus eindredactie en leerde van toenmalig eindredacteur Jan Vorst de fijne kunstjes van het vak in de praktijk.
Rustige professionals vallen minder op dan luchtverplaatsende marketeers. Toen het met VNU wat minder ging mocht Jan dan ook vertrekken naar De Ingenieur. Onze paden bleven elkaar kruisen. Ik werd hoofdredacteur van Graficus en probeerde Verberne lange tijd tevergeefs over te halen de grafische journalistiek binnen te stappen. Hij bleef De Ingenieur trouw totdat een broodje kaas bij de Bosbaan en de toezegging dat een eindredactionele functie bij Graficus in vier dagen te doen was hem naar dit weekblad lokte.
Een goede eindredacteur zit achter zijn bureau. Hij houdt het wekelijkse vliegwiel gaande en werkt totdat het blad klaar is. In buitenlandse uitstapjes is hij niet geďnteresseerd. Hij bedient de hendels van de machinekamer, zonder dat dit de redactie, de opmaker of orderbegeleiding opvalt. De eindredacteur zorgt ervoor dat tekst en beeld uit tientallen hoeken en gaten op de juiste tijd bij elkaar komen. Zelfs de lezer bespeurt bij een goede eindredacteur niets van zijn onzichtbare hand. Hij corrigeert het Nederlands van medewerkers die alles van linksdraaiende tandwielkasten in waterloze drukpersen weten, maar tegelijkertijd denken dat het Groene Boekje een uitgave van de milieuvereniging is.
Jan is een meester in zijn vak. Hij haalt altijd de deadlines zonder iedereen gek te maken en de ene keer dat de gastcolumnist het liet afweten schreef hij zelf de lege plek in het blad vol: geestiger en zo ter zake dat het de andere bijdragen in de schaduw stelde. Een foto van Verberne mocht er niet bij. Vanzelfsprekend: het tekent zijn solide rechtlijnigheid. De lezer moet je niet lastig vallen met overbodige details.
Dat Jan van draadjesvlees houdt, een verdienstelijk hardloper is die er niet voor terugdeinst tijdens de marathon te stoppen voor een pilsje, zijn trompet meeblaast in de harmonie maar het liefst als de blanke Miles Davis op het podium staat, zou hij als overbodige informatie zeker uit deze tekst schrappen.
Maar helaas. Een uitgever besluit te verhuizen van Diemen-Zuid naar Hilversum. Dat was de druppel. Ook als Hagenaar ben ik het met Jan eens. Diemen-Zuid is al op de rand: Hilversum er duidelijk overheen. Daarom zei Jan zijn baan als eindredacteur van Graficus op en is dit zijn laatste nummer. Dat is zonde voor Graficus. Het is jammer voor zijn collega redacteuren en de free lance medewerkers die het zonder de geruisloze Graficus-turbo moeten doen. Maar vooral is het spijtig voor u, lezers, die de onzichtbaar sturende hand van een topvakman hier zullen gaan missen.
Leon van Velzen
[Publicatie: Graficus, juli 2000]
|
Vragen of opmerkingen naar: redactie§magazijn.nl
© 1998 - 2010 | Uitgeverij Het Nederlands Magazijn bv
|
