|
|
|
|
iMovie: Eenvoudig, snel en intuïtief
Hoe snel zet je als Mac-analfabeet met iMovie je eigen film in elkaar? Blijft het zoeken naar menu’s, bestanden en mappen, of is er tijd om op de inhoud van het verhaal en de timing te letten? De triomfen en valkuilen van een ervaren analoge filmer op het digitale pad.
Dubbel acht. Dat was pas slim. Een filmrol van 16 mm breedte legde je in de camera, je maakte je opnamen en halverwege draaide je de rol om. Monteren met witte handschoenen aan. Lassen met lijm waar je niet te lang boven moest hangen en die toch voor een braampje zorgden, waardoor de met veel zorg en aandacht gemonteerde film in de projector bleef steken. Alleen bliksemsnel handelen voorkwam dat je geliefde op het witte doek opging in een donkerbruine brandvlek. De perforatie was op dat moment sowieso door de sprockets aan gort getrokken.
De filmcamera ging, naar later bleek definitief, de kast in. Tot de millenniumwisseling in aantocht was. Die nacht wilde ik bewegende beelden en opwindend geluid vastleggen. Mijn oog werd getrokken door kleine, sexy machines: digitale videocamera’s, die ondanks hun fragiele optiek en mechanica, de prestaties van analoge krachtpatsers uit het verleden ver achter zich lieten. Na wikken en wegen kwam ik in het bezit van een NV-EX3 van Panasonic: aan één kant dichtgeplakt met stickers waarop alle mogelijkheden – 200.000 pixels, Progressive Photoshot, PC interface - en gewonnen prijzen – European camcorder of the year - waren te lezen.
Vooral die PC interface en DV Terminal of i.Link trokken mijn aandacht. Ik wist wel dat volschieten van een filmrol nog niet de helft van de pret was. Zeker niet voor de toeschouwers die naar minutenlange onzinbeelden moesten kijken. Ik wilde digitaal monteren. De verkoper prees uitgebreid de mogelijkheden van koppelingen met de computer en verwees ter geruststelling naar uitvoerige sets kabels, verloopstekkers en andere accessoires die zouden waarborgen dat mijn digitale beelden verder konden komen dan de camera waarmee ze waren opgenomen.
Dat viel tegen. Mijn laptop kocht ik al eerder met het idee ooit eens iets met video te doen. Een harde schijf met tientallen gigabytes stond klaar, evenals digital video en in en out pluggen. Mijn angstige vermoedens uit de winkel werden snel bewaarheid. Geen kabel paste. Panasonic verwees naar de laptopleverancier. Deze verwees op zijn beurt naar de fabrikant van de camcorder. De computerzaak om de hoek bood sympathiek aan wat kabels door te knippen en aan elkaar te solderen, maar kon geen bedrijfszekerheid garanderen. Ik was, met andere woorden, in het niemandsland verzeild tussen camcorder en computer.
Apple World wist raad. Op de redactie stond nog een iMac 400 MHz PowerPC met G3 processor en FireWire verbinding. Standaard compleet geleverd met onder andere iMovie. De doos ging open, de kabels erin en na wennen aan de muis (geen linker en rechter knop) liep de zaak. Op het bureaublad stond het icoontje met iMovie. Het wijzigen van de beeldscherminstellingen, nodig om iMovie te starten, bleek een fluitje van een cent. Een collega maakte eerder een filmpje en daardoor zag ik een genoeglijke Sinterklaasavond in de beste Nederlandse tradities voorbijkomen. Mooi huis en aardige mensen, zo te zien.
Daarmee was de eerste handigheid van iMovie onthuld. Het programma start altijd met het laatste project waar aan gewerkt is. Logisch, want niet veel thuisfilmers zullen zich op twee of drie films tegelijkertijd storten. De camcorder, verbonden via de FireWire kabel vertoonde tekenen van leven, zodra op de iMac iets gebeurde. De melding: ‘You can edit, but you will not be able to capture any new clips or export to camera’, deed mij de moed even in de schoenen zinken.
Enig nadenken bood de oplossing. Ik wilde me helemaal niet mengen in het Sinterklaasfeest van een collega, maar werken aan de millenniumwisseling. Een nieuw project dus! Aanklikken nieuw project, data binnenhalen met een druk op de knop, waarna bijna drie kwartier beeld en geluid zich probleemloos van de camcorder op de harde schijf nestelden.
Tot mijn verbazing knipte de software de beelden op de overgangen in stukken en zette ze genummerd achter elkaar onderin de daarvoor bestemde montagebalk. Erg handig en bovendien een optie die voor diegenen die het zich extra moeilijk willen maken, is uit te schakelen.
De blauwe balk die de ruimte op de harde schijf aangaf, veranderde bij het binnenhalen van de data in geel en heel even rood. Elk voordeel heeft zijn nadeel. Video vreet ruimte, maar mislukte scènes weggooien ruimt dan ook lekker op. Tijdens de montage was het zaak de prullenbak regelmatig te legen. Toch raakte de machine van tijd tot tijd in acute geheugennood. Herstarten bleek de oplossing.
De sport is zomin mogelijk gebruik te maken van helpprogramma’s. De aanwijzingen bij het programma zijn kort, zakelijk en duidelijk. De helpballonnen, een paar uur in de lucht om alle functies zo snel mogelijk te leren kennen, deden hun werk. Het was wennen aan de vaste plaats van de gereedschappen op de montagetafel. De viewer, het clipboard voor scènes die op goed- of afkeuring wachten, het pop up menu en de montagebalken voor beeld, geluidseffecten en muziek zijn niet te verplaatsen.
Het invoegen van beeldovergangen stelde mij enige tijd voor raadsels. De oplossing is makkelijk - als je het weet. Het gewenste effect, infaden bijvoorbeeld, sleep je naar de montagebalk onderin het scherm en niet naar het grotere previewscherm. Zodra dat gebeurd is, moet het beeld opnieuw berekend worden. Dat kost de nodige tijd.
Beeld, geluid, beeldovergangen, extra muziek, titels: binnen twee dagen had deze Mac-analfabeet alle trucs van iMovie onder de knie. Bijna alle trucs. Een keer klikken in het scherm voor het beoordelen van een losse scène; dubbelklikken en het filmpje loopt. Pijltje links en pijltje rechts maken monteren tot op de honderdste seconde mogelijk. Knippen van de scènes met Split clip at playhead. Onvoorstelbaar nauwkeurig voor iemand uit de analoge wereld, deze digitale knip. Bij het afspelen volledig onzichtbaar. Spijt van een handeling; een correctie is zo gemaakt. Muziek eronder via de cd-speler. Klasse.
Bijna alle trucs kreeg ik onder de knie. Maar hoe ik ook mijn best deed: muziekfragmenten die ik verkeerd time en wilde wissen, kreeg ik niet in de vuilnisbak. Verslepen naar een punt voorbij het eind van de film was een praktische, maar niet elegante oplossing. Ook ben ik er nog niet achter hoe ik het pop up scherm, dat verschijnt zodra een van de vier functies - titels, muziek, beeldovergangen of geluiden – geactiveerd worden, moet laten verdwijnen. Daardoor is een plaats voor het bewaren van een scène helemaal afgeschermd en vijf andere gedeeltelijk. Het schermpje voor ‘geluiden’ neemt de minste ruimte in beslag.
Natuurlijk zitten er in het programma zaken die ik graag anders zou zien. Je kunt kiezen uit een groot aantal letterfonts voor de titels, maar er bestaat geen mogelijkheid om het corps – de grootte van de letter – vast in te stellen. Deze wordt naarmate de tekst langer wordt, proportioneel verkleind. Het vervangen van een lettertype door de hele film, kan niet in één keer. Wie achter een tekst ook een beeldovergang zet die tekst bevat zal beide moeten updaten. Het clipboard om scènes te parkeren is handig, maar met zijn twaalf locaties aan de krappe kant. Het geluidsspoor zou met een extra uitbreiding ook de audiotape van de camcorder apart kunnen zetten. Ik heb geen Philip Bloemendaal in de familie die teksten inspreekt en vond de geluidseffecten wat aan de Amerikaans flauwe kant. Hier ligt wellicht een mogelijkheid voor een handige programmeur.
In minder dan twee dagen monteerde ik mijn ruwe materiaal tot een flitsend filmpje van krap twintig minuten. iMovie is voor de gemotiveerde gebruiker die bekend is met de basisprincipes van het monteren van film dan ook fantastische software. Eenvoudig, snel en intuïtief – een van de oude troefkaarten van Apple, heb ik me laten influisteren.
Het wegschrijven van de film naar QuickTime kost tijd, maar verloopt probleemloos. Terugschrijven naar de camcorder ging in mijn geval niet. Na lang bladeren in de gebruiksaanwijzing van bijna 120 pagina’s van mijn prijswinnende camcorder stuitte ik op een regeltje waarin dat gemeld werd. Het beschermen van copyright zou daarmee te maken hebben. Deze angsthazerij staat in schril contrast met iMovie. Apple heeft er alles aan gedaan om het niemandsland tussen camcorder en computer te betreden. Wat mij betreft is dat volledig gelukt.
Er wacht me nog een groot probleem. Moet ik een iMac kopen, of ga ik direct door voor de G4 en dan uiteraard ook voor het Apple Cinema Display. Analoge videorecorders en beeldschermen zijn daarmee direct overbodig.
Leon van Velzen
[Publicatie: Apple World, februari 2000]
Update iMovie beschikbaar
Begin februari lanceerde Apple iMovie 1.02. De update werkt nog beter onder OS 9 en ondersteunt MP3 geluidsbestanden voor QuickTime spelers. Drie van de negen beeldovergangen in iMovie zijn verbeterd.
iMovie draait vanaf OS 8.6 op elke iMac met aan boord een G3 350 MHz processor of beter. Om iMovie te kunnen gebruiken is minimaal 64 MB RAM nodig. Een harde schijf van tenminste 2 Gigabyte wordt aanbevolen. Voor de communicatie tussen iMac en camcorder is op de laatste een FireWire bus (ook bekend als IEEE 1394, of i.Link) en dito kabeltje nodig.
|
Vragen of opmerkingen naar: redactie§magazijn.nl
© 1998 - 2010 | Uitgeverij Het Nederlands Magazijn bv
|
