|
|
|
|
Dertig jaar postcodes 2008 was het Jaar van het Religieus Erfgoed, van De Rat, van het Koraalrif, de Dolfijn, de Aardappel en de Scholekster. Het was veel, maar niet het jaar van de postcode. Dat had gemakkelijk gekund, want precies dertig jaar geleden - in 1978 - introduceerde de toenmalige PTT de vier letters en twee cijfers plus huisnummer waarmee de postafhandeling in Nederland geautomatiseerd kon plaatsvinden. Niet alle veranderingen zijn verbeteringen. Net zo goed als je in je woonplaats het kengetal niet hoefde te draaien wanneer je lokaal belde, verstuurde je een ansichtkaart of briefje naar een adres in je eigen woonplaats onder de prachtige aanduiding ‘Alhier’. De postbode wist dan zelf dat met ‘Alhier’ niet een klein dorpje in de Pyreneeën werd bedoeld, maar dat de post een paar straten verderop in de bus moest. Dertig jaar later stuur ik een papieren brief, keurig gefrankeerd met een postzegel van 44 eurocent naar de Mercuriusweg nummer 36. Anders dan bij e-mail ligt het tempo van antwoorden van een papieren brief bedaarder, dus als ik na twee weken nog geen antwoord heb ontvangen is dat niet vreemd. Drie weken later bezorgt de besteller een bekende enveloppe retour: de door mij verzonden brief. Op de ferme sticker van TNT Post staat er een vinkje voor ‘Onvolledig / foutief adres en / of postcode’. Dat is niet de reden dat ik een tijdje naar de enveloppe blijf kijken. Wat het meeste verbaast is de manier waarop de postbode (m/v) het adres met een pen heeft doorgehaald. Eerst met een lekkende balpen ferme strepen van links naar rechts, vervolgens kruiselings van boven naar beneden, dan diagonaal van linksonder naar rechtsboven om het adres helemaal vol te verven van linksboven naar rechtsonder. Er is bij dit krassen zoveel kracht op de balpen gezet, dat het venster deels aan flarden is. In welke gemoedstoestand verkeerde de postbode nadat de volautomatische sorteermachine de brief als ‘niet bestelbaar’ terzijde legde? Was er sprake van spanningen op het werk met de dreigende recessie op de achtergrond? Had de favoriete voetbalclub in het weekend steken laten vallen? Liepen de spanningen in het huwelijk te hoog op? Mijn aanvechting om de postbode te bellen om te informeren naar de geestelijke gezondheidstoestand en zo mogelijk hulp te kunnen inroepen liet ik varen. In plaats daarvan zocht ik op waarom die adressering zoveel woede en agressie opriep. Inderdaad: een verkeerd nummer. Het was niet Mercuriusweg 36, maar 37. Geen even, maar een oneven getal in dezelfde straat in dezelfde stad, maar dan aan de overkant. Achteraf een goede keuze om 2008 niet ook het jaar van de postcode te laten zijn. Leon van Velzen
[Document manager, december 2008] |
Vragen of opmerkingen naar: redactie§magazijn.nl
© 1998 - 2010 | Uitgeverij Het Nederlands Magazijn bv
|
